Mamy letnią porę, więc post będzie mieć dziś charakter błogo-wakacyjny. Chciałam pokazać mieszczuchom, że lawendowymi polami możemy nacieszyć nasze oczy także w Krakowie. Nie trzeba wcale gdzieś na wieś jechać czy na Warmię i Mazury:) Zapraszam do obejrzenia małej galerii.
6 lipca 2014
23 czerwca 2014
Nieśmiertelny wiersz Mariana Hemara
Po latach rozmyślań,
niemal u schyłku życia,
dokonałem niezmiernie
głębokiego odkrycia.
niemal u schyłku życia,
dokonałem niezmiernie
głębokiego odkrycia.
Moje wielkie odkrycie
raz na zawsze, niezbicie
rozwiązuje odwieczną
zagadkę, mianowicie,
raz na zawsze, niezbicie
rozwiązuje odwieczną
zagadkę, mianowicie,
rozstrzyga nieomylnie,
ustala niezachwianie
ostateczną odpowiedź
na ciekawe pytanie,
ustala niezachwianie
ostateczną odpowiedź
na ciekawe pytanie,
15 czerwca 2014
Opowieść o Cezarii Ijlin-Szymańskiej "Kai"
We wstępie do opowieści o losach „Kai”
i krzyża Virtuti Militari "Hubala" Aleksandra Ziółkowska-Boehm wyznaje, że w
trakcie jej pisania (bohaterka miała wtedy dziewięćdziesiąt lat) popłakiwała i
niemal cierpiała, ale też śmiała się i chichotała. Takich samych stanów
emocjonalnych doznawałam jako czytelniczka tej niezwykłej publikacji będącej
reportażem historycznym. Historia Cezarii Iljin, pseudonim „Kaja”, pozostanie w
moim sercu i mojej pamięci na długo… Warto zapoznać się z nią, bo należy do
skarbnicy polskiej historii, a ona kształtuje naszą tożsamość.
Autorka jako motto wybrała słowa
Isaaca Bashevisa Singera, z którym rozmawiała jesienią 1985 roku, kiedy to
odwiedziła wybitnego pisarza w jego nowojorskim mieszkaniu jako stypendystka
waszyngtońskiego Fulbrighta. Zapis tej rozmowy ukazał się najpierw w krakowskim
„Przekroju”, a potem w książce Korzenie
są polskie (1992). Singer powiedział jej wtedy między innymi, że nie
można wyrzec się korzeni matki czy ojca i że pisarz bardziej niż inni należy
do swojego narodu, swojego języka, swojej historii i kultury. Przeciwstawił tym samym patriotyzm
kosmopolityzmowi, wskazując na nadrzędną wartość tej pierwszej postawy. Kosmopolita
nigdy nie napisze niczego wyjątkowego, jego dzieło będzie uogólnieniem -
stwierdził noblista. W tym świetle spisana przez Aleksandrę Ziółkowską-Boehm opowieść
o losach odważnej Polki walczącej w Powstaniu Warszawskim jawi się jako swoista
szansa dla każdego z nas na powrót do korzeni matki czy ojca.
10 czerwca 2014
Preteksty do wspomnień Krystyny Kolińskiej
Każdy pretekst do wspomnień jest dobry.
Dla Krystyny Kolińskiej inspiracją do ich spisania i zebrania dla
szerszego ogółu odbiorców były zanotowane na karteluszkach wzmianki o
różnych wydarzeniach i osobach, drobiazgi, bibeloty, listy, zdjęcia,
pocztówki, artykuły, lektury książek itp. Jak pisze autorka, ta ogromna czasowa przestrzeń - mieszcząca się w moim małym pokoju - sięga sześćdziesięciu lat i dochodzi aż do chwil bieżących.
Tom stanowi bogaty zestaw notatek, impresji słownych, portretów
znanych i mniej znanych osobistości oraz przyjaciół i krewnych Krystyny
Kolińskiej, fragmentów dziennika, refleksji i relacji przeplatanych
anegdotami, krótkich opisów życia w PRL i absurdów z tym związanych, a
także czarno-białych fotografii. Przy okazji powrotu pamięcią do dawnych
lat autorka zdradza też tajniki warsztatu dziennikarskiego, przedstawia
genezę niektórych swoich reportaży czy artykułów (np. reportażu Nieznana teczka Sipo
o znalezionej na śmietniku zielonkawej tece z plikiem karteluszek,
które okazały się zbiorem wojennych meldunków niemieckiej policji
bezpieczeństwa), a także ukazuje meandry zawodu wykonywanego w
komunistycznej rzeczywistości. Wszystko to składa się na wielobarwną
mozaikę, w której zwierciadle możemy przyjrzeć się polskiej kulturze
dwudziestowiecznej, jak również naszej skomplikowanej historii.
Kolińska, cofając się do przeszłości, przywołuje usłyszane niegdyś
przy różnych spotkaniach opowieści, np. Grażyny Lipińskiej (córki Anny
Skarbek-Sokołowskiej, autorki książki Czas udręki, czas szczęścia)
o jej ciotecznym bracie, generale Czesławie Jarnuszkiewiczu, ocalałym z
niewoli w Kozielsku, a wcześniej, przed pierwszą wojną światową,
zesłanego na Sybir, skąd udało mu się zbiec, pokonując pieszo w drodze
do kraju siedem tysięcy kilometrów. Książka wzbogaca wiedzę o nieco
zapomnianych już pisarzach i ich losach: Marii Kuncewiczowej, Gustawie
Morcinku, z którym Kolińska się przyjaźniła i korespondowała, i
Leopoldzie Buczkowskim (autorka często odwiedzała dom Buczkowskich w
Konstancinie). Niezwykle interesujące są też wzmianki o wdowie po
Andrzeju Strugu (Nelly) czy rodzinie Tadeusza Borowskiego (rodzicach,
bracie i żonie tragicznie zmarłego autora Pożegnania z Marią).
Nie mniej poruszające są portrety niezwykłych Japończyków, Umedów,
zakochanych w Polsce. To właśnie ich sylwetki otwierają tom, jakby
zapraszając do spojrzenia na nasz kraj oczami obcokrajowców.
Różne sprawy i spotkania zazębiają się czasem ze sobą w zadziwiajacy i
symboliczny sposób. To zjawisko splatania się ukazuje mimochodem
Kolińska, np. gdy opisuje swoje odwiedziny w Rzymie potomka „ojca
chrzestnego” powieści Sienkiewicza Quo Vadis,
malarza Henryka Siemiradzkiego. Gdy obaj Henrykowie znaleźli się na
starożytnej Via Appia, Siemiradzki zwrócił uwagę Sienkiewicza na
kościółek „Domine, quo vadis” i opowiedział związane z nim historie.
Kolińska w 1970 roku poznała syna malarza, dzięki któremu powstała
słynna powieść. Autorka przedstawia też wyjątkową historię, rodem wziętą
z opowiadań Schulza, a mianowicie historię subiekta w bławatnym
sklepie, Igo Mosia, który dzięki niezwykłym okolicznościom wojennym stał
się posiadaczem cennej zdobyczy podarowanej mu w podzięce za uratowanie
życia synowi Sienkiewicza, wziętemu na zakładnika. Było to Quo vadis na
japońskim papierze z własnoręczną dedykacją od syna autora. Igo Moś
opowiedział również autorce, jak w jego rękach znalazła się też inna
pamiątka związana z Sienkiewiczem, to jest pamiętnik Marii
Radziejewskiej, w której pisarz zakochał się od pierwszego wejrzenia w
1899 roku, przy okazji odsłonięcia pomnika Słowackiego w Bytomiu. W
książce Kolińskiej znajdziemy wiele innych ciekawych historii, które
sprawią, że nie będziemy żałować czasu spędzonego na jej lekturze.
Poruszający do głębi jest choćby duży fragment pamiętnika pisanego w
czasie wojny, od sierpnia 1939 roku, przez dziesięcioletnią dziewczynkę,
Adę Sikorską, zesłaną w czerwcu 1940 roku, wraz z rodziną, w głąb
Rosji, do Zapadnego Lesouczastku, gdzie mieszkali w rozpadającym się
baraku pośród tajgi. Jeszcze jedno cenne świadectwo ukazujące polskie
losy.
Zapiski Kolińskiej tworzą nie tylko przywoływane z pamięci epizody z
jej długiego i niewątpliwie barwnego życia, a więc powroty do
przeszłości, lecz także okruchy teraźniejszości, na którą składają się
między innymi spotkania promujące książki zarówno jej, jak i przyjaciół.
Wspomnienia nie mają charakteru egotycznego, Kolińska nie narzuca się
bowiem czytelnikowi. Powściągliwie dzieli się z nim swoimi
doświadczeniami. Przede wszystkim oddaje piękno ludzi spotkanych na
swoich ścieżkach życiowych i ich znaczenie dla niej. Książka napisana
jest ze swadą, czyta się ją znakomicie. Autorkę cechuje nie tylko lekkie
pióro, lecz także otwarte serce na ludzi i świat. Bo trzeba mieć
zdolność zaczarowywania słowami, by osoby, których sylwetki ukazujemy,
żyli prawdziwym życiem, a nie tylko papierowym. Z kart książki przebija
duże doświadczenie życiowe i zawodowe, a co za tym idzie - pozytywna
energia, mądrość i głębia wyobraźni. Krystyna Kolińska potrafi nadać
minionym dniom blask autentyczności. Twarze zszarzały jak na
czarno-białej fotografii, a jednak dzięki słowom autorki ożywają w nas.
Sięgając po Preteksty do wspomnień, otrzymamy spokój i piękno
spojrzenia. Z dystansem i miłością. Otrzymamy też jędrność i
wyrazistość słów, harmonijnie złączonych z mądrym pogodzeniem się z
otaczającym nas światem i mijającym nieubłaganie czasem.
*****************************************************************************
Anegdoty z książki: CZYTAJ TUTAJ
Krystyna Kolińska urodziła się w Częstochowie 23 grudnia 1923 roku.
Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim (dziś Uniwersytet
Adama Mickiewicza). Po przeprowadzce do Warszawy pracowała od 1950 roku
w Lidze Morskiej, później, od 1953 roku, w Ministerstwie Kultury i
Sztuki (razem z Sabiną Sebyłową, wdową po poecie Władysławie Sebyle),
skąd przeszła do Ludowej Spółdzielni Wydawniczej (lata 1953-1958).
Następnie przez pięć lat była redaktorką w Wydawnictwie ,,Sport i
Turystyka", współpracując jednocześnie z różnymi pismami (m.in.
,,Światem", z którym związana też była Barbara Wachowicz), publikując
tam reportaże i artykuły na tematy literackie. Od 1969 roku do grudnia
1981 roku w tygodniku ,,Stolica" była kierowniczką działu kulturalnego.
Jest autorką wielu książek, m.in.: Tajemnice na sprzedaż (1968), Sienkiewicz i piękna Wielkopolanka (1973), Stachu, jego kobiety, jego dzieci (1978), Szatańska księżniczka. Opowieść o Izabeli Czajce-Stachowicz (1992), Córka smutnego szatana. Biografia Stanisławy Przybyszewskiej (1993), Orzeszkowa. Złote ptaki i terroryści (1997), Zegadłowicz. Podwójny żywot Srebrem pisanego (1999), Miłość, namiętność, zbrodnia (2000), Słynne procesy (2008), Szaniawski. Zawsze tajemniczy (2009).
Recenzja opublikowana na
8 czerwca 2014
Jakie życie miał Wokulski z Minclową?
Anegdoty z książki Krystyny Kolińskiej pt. Preteksty do wspomnień (Iskry, Warszawa 2014)
Profesor
Uniwersytetu Poznańskiego, Zygmunt Szweykowski, po ukończeniu studiów pracował
przez jakiś czas w warszawskim gimnazjum. Dawne uczennice zapamiętały rok
szkolny 1921. Przywoływały pewną zabawną scenę na lekcji, która wywołała gromki
śmiech zarówno całej klasy, jak i profesora: Otóż jedna z koleżanek nie przeczytała „Lalki” i właśnie ona została
wywołana do odpowiedzi. Na zapytanie, jakie życie miał Wokulski z Minclową,
odpowiedziała niepewnie: Miał hiszpańskie życie… Profesor, szczerze ubawiony,
rzekł: To ja z daleka słyszę, jak koleżanki podpowiadają, a pani nie słyszy?
Wokulski z Minclową miał krzyż pański!
*********************************************************************
Władysław
Reymont urodził się w Kobielach Wielkich, kilkanaście kilometrów od Radomska,
więc Tadeusz Różewicz był krajanem autora Chłopów.
Ojciec poety wiele razy czytał tę powieść. - Żebyś to ty napisał taką książkę
jak Reymont, taką prawdziwą! - powiedział, oglądając poetycki tomik Czerwona rękawiczka. - Tato, ja nie
wysiedzę tyle czasu przy pisaniu - odparł syn.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




